طرح ساخت تونل مانش که زیر دریای مانش بین فرانسه و انگلیس ساخته شده در فوریه 1987 به طور رسمی اعلام و ساخت آن از سال 1988 آغاز گشت.

تونل مانش دارای سه تونل ریلی موازی در هر دو طرف است . دو تونل به قطر 7/6 متر و 30 متر فاصله از یکدیگر و یک تونل سرویس به قطر 4/8  متر است که از طریق گذرگاه های فرعی به تونل های اصلی وصل می شود. از این تونل سرویس جهت خروج در مواقع اضطراری و نیز امکان دسترسی کارگران به تونل های اصلی استفاده می شود.

بخش عمده تونل در عمق 40 متری زیر دریا ساخته شده است و عمیق ترین قسمت آن 60 متر می باشد. با ساخت تونل مانش ، امکان پیاده روی بر روی زمین خشک از انگلستان به فرانسه برای اولین بار از پایان آخرین عمر یخی در 8500 سال پیش پدید آمد.انجمن مهندسین عمران آمریکا ، این تونل را در زمره عجایب هفت گانه دنیای مدرن  معرفی کرده است. تونل مانش در ماه می 1994 توسط ملکه الیزابت دوم و فرانسوا میتران ، رئیس جمهور وقت فرانسه افتتاح شد.

 چهار نوع سرویس حمل و نقل در تونل مانش ارایه می شود:

1 – قطار تند رو مسافری یورو استار که ایستگاه سنت پانکراس در انگلستان را به ایستگاه کار دو نورد فرانسه و ایستگاه میدی در بروکسل متصل می کند.

2 – قطار مسافری ، باری شاتل یورو که بین سنگات فرانسه و فولکستون انگلستان در حرکت است.

3 – قطار باری شاتل یورو تونل.

4 – قطار باری  ویژه  حمل و نقل باری و کانتینری بین اروپا و بریتانیای بزرگ.

زمان سیر در تونل 20 دقیقه است. به منظور پیش گیری از مشکلات ناشی از تولید گرما به دلیل سایش ، قطارهای یورو استار با سرعت 160 کیلومتر در ساعت و آهسته تر از سرعت واقعی خود (300 کیلومتر در ساعت) حرکت می کند.

به هنگام ساخت تونل در سال 1988 ، کارگران انگلیسی و فرانسوی برای رسیدن به نقطه وسط تونل با یکدیگر مسابقه دادند،طرف انگلیسی برنده شد.

منبع :  فصلنامه کوپه - فصلنامه خبری ، اجتماعی و فرهنگی راه آهن جمهوری اسلامی ایران – شماره 3 پاییز 1391